Vandaag werkt slechts twee procent van onze beroepsbevolking in de land- en tuinbouw. In vergelijking met vroeger lijkt die twee procent weinig, maar de sector zorgt nog steeds voor een pak jobs in andere bedrijven.

Land- en tuinbouwers hebben immers veel andere mensen nodig om hun bedrijf draaiende te houden. Denk maar aan producenten van landbouwmachines en zaaizaad, loonwerkers, stallenbouwers of veevoederfabrikanten. En dan hebben we het nog niet over veehandelaars, technische en economische voorlichtingsdiensten, allerhande overheidsdiensten of veeartsen. Zij verdienen allemaal op een directe manier hun boterham door de sector.

Ook wanneer de land- en tuinbouwer klaar is met zijn werk, zorgt hij indirect toch nog voor heel wat jobs. Eer zijn producten bij de consument in huis komen passeren ze nog heel wat handen.

Tuinbouwveilingen, graan- en aardappelverwerkende bedrijven, zuivelverwerkende bedrijven, slachthuizen,
de hele distributiesector …. Te veel om allemaal op te noemen!

Net omdat al deze sectoren zou nauw verwant zijn, beïnvloeden ze elkaar steeds meer. De productie raakt steeds meer verweven met de activiteiten en de producten van de aangrenzende sectoren.