Het platteland is niet enkel een plek waar er ‘geboerd en getuind’ wordt, maar ook de plek bij uitstek waar mensen leven.

De plaats waar er een echte leefgemeenschap is.  

 Al vanaf 1990 ontfermt Europa zich over de leefbaarheid van dorpen op het platteland.
Uitgangspunt was de plattelandsvlucht waardoor het isolement van de bewoners toenam en de tewerkstelling en het aantal voorzieningen op het platteland achteruit gingen.

Verder onderzoek heeft dit beeld genuanceerd. Het ene dorp is immers het andere niet. Sommigen groeiden, anderen stagneerden; nog anderen ontwikkelden een bepaald ‘label’ dat hen onderscheidde van anderen zoals bijvoorbeeld Dranouter, een dorp met een muziekfestival.

Het beeld van een autonoom dorp waar ‘alles’ nog aanwezig is, bleek ook niet meer te kloppen. Een hedendaags dorp is vooral een woondorp, waar er nog ruimte kan zijn voor gemeenschapsinitiatieven. En moet zijn.

Daarom dat Europa dorpsontwikkeling steunt. Vaak gaat het over de herinrichting van pleinen. Want pleinen zijn plaatsen waar mensen elkaar ontmoeten, waar kermissen en optredens mogelijk zijn.

Ook een voldoende grote ontmoetingsruimte is belangrijk. Meestal zijn er wel mogelijkheden voor kleine vergaderingen (pastorij, thuis, achteraan café), maar grotere evenementen met inbegrip van eetfestijnen, schooloptredens en jeugdfuiven hebben nu eenmaal een grotere infrastructuur nodig.

De EU voorziet, net als het Vlaamse Gewest en de provincies, subsidies voor projecten in dit veld. In elke provincie is er een plattelandsloket waar alle informatie kan bekomen worden.